Vijf eeuwen naar buiten
Halfronden in kaart gebracht, banen gemeten, sterrenstelsels gefotografeerd. Verkenning naar buiten was het project van de mensheid. De volgende grens ligt niet in afstand — maar in de precisie van wat al hier is.
Rancagua, Región de O'Higgins. Semantic Geometry begon niet in een gefinancierd laboratorium of binnen een technologiebedrijf. Het begon met een intuïtie die de auteur decennialang meedroeg tijdens zelfstudie: dat een idee, een gevoel of een natuurwet exact in de ruimte kan worden gelokaliseerd.
Menselijke betekenis is dan geen statische definitie in een alfabetisch woordenboek, maar een wiskundige positie in een continue coördinatenruimte. Als de aarde breedtegraad, lengtegraad en hoogte heeft om elk object op haar oppervlak te vinden, dan zou het denken zijn eigen cartesische assen moeten hebben: een GPS van kennis.
Jaren later, bij het bestuderen van de formele literatuur, bleek die intuïtie samen te vallen met de klassieke psychometrie: de attitudemeting van Louis Thurstone en het semantisch differentieel van Charles Osgood. Het was geen verweesd idee, maar een idee dat te laat aankwam bij zijn eigen wetenschappelijke traditie.
Daar komt de technische houding vandaan die het bedrijf definieert. Tegenover modellen die meestal goed gokken zonder te kunnen uitleggen waarom, die niet kunnen onderscheiden wat ze weten van wat ze verzinnen en die van enorme servers afhangen, is Semantic Geometry op het tegenovergestelde principe gebouwd: het model stelt voor, maar de graaf en de kubus verifiëren.
Er zit ook een prachtige en diep eerlijke paradox in deze reis: deze motor bestaat om taalmodellen te disciplineren en te verankeren, maar zonder hen zou hij nooit het daglicht hebben gezien. Decennialang was semantische geometrie een eenzame intuïtie in notitieboekjes en lokale scripts. Miljoenen concepten, reguleringsnetwerken en strenge C++23-testsuites met de hand bouwen zou een leven kosten. Generatieve AI was de cognitieve katalysator: de steiger die het onderzoek versnelde en de architectuur werkelijkheid maakte. De auteur erkent die bijdrage met dankbaarheid: LLM’s waren het vuur dat het anker smeedde dat hen nu gezond houdt.
